روزمرگی های یه نوجوان

چقدر بده که قدر آدمای توی زندگیتو ندونی و وقتی از دستشون بدی تازه بفهمی چقدر برات اهمیت دارند

تازه بفهمی چقدر بهشون نیاز داشتی و اینقدر بهشون نیاز داشتی که بخشی از وجودت شده بودن و نمی تونستی اون آدمارو اینطوری که باید ببینی

یادم میاد پارسال همین موقع دو تا آدم مهم تو زندگیم داشتم. خیلی حضوری همو نمیدیم ولی خب دوستشون داشتم. یکیش اون دختر خاص بود اون یکی یکی از دوستان توی مدرسه بود.

هرروز توی یه مدرسه بودیم ولی اون رشتش تجربی بود.

اممممممم. کاشکی که اگه قرار نیست یه آدم رو تا آخر عمر دوست داشته باشیم اصلا نبینیمش و کاش از اشتباهاتم درس بگیرم :)